Eindelijk. Iets met recepten.

Al jaren hou ik al stug vol dat dat niets voor mij is, zo een “blog”. Want zeg nou zelf, wie leest het? Hoe enorm interessant is het, om te lezen wat mij dagelijks bezig houdt? Weinig interessant, kan ik enkel volmondig en met luide stem bekrachtigen. Niet dat mijn leven niet avontuurlijk en hip is, integendeel. Elke dag sta ik weer met waanzinnig veel enthousiasme op, om mij in een geweldige nieuwe uitdaging te storten. Superheld en geheim agent, zomaar een paar alter ego’s. Net een kameleon, ben ik. Ongetwijfeld doe ik in deze vormen niet onder voor de rest van Nederland. Maar, zoals ik al aangaf: who cares? Wat ik wel in de samenleving merk, is dat de roep om mijn onorthodoxe recepten steeds groter wordt. Aandoenlijke smeekbedes in mijn mailbox vormen eerder regel dan uitzondering. Dus eindelijk, lieve mensen, strijk ik de hand over het hart en geef gehoor aan deze prangende behoefte. Hoe langer kan ik het negeren, immers? Vooruit, we gaan starten met dit nu al extreem leuke en gekke kookverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *